DE KRACHT VAN HET MANNELIJK HART

Nog helemaal niet zo lang geleden werd aan ons als man een duidelijke rol toebedeeld: de baas in huis. De kostwinner. De beschermer: krachtig en onkwetsbaar. Naar onze gevoelens werd over het algemeen niet gevraagd. Dat deden we zelf ook niet, maar die gevoelens waren er natuurlijk wel. Gelukkig is daar tegenwoordig meer ruimte voor.

Gevoelens kunnen behoorlijk tegenstrijdig zijn. Wanneer je nooit geleerd hebt ermee om te gaan, kun je als man je kompas gemakkelijk uit het oog verliezen. Met het risico dat je gaat varen op andermans of -vrouws koers.

Mijn naam is Hans Smies. Ik ben vader en grootvader en begeleid al jaren mannen die zich weer door hun éigen kompas willen laten leiden. Daartoe heb ik een aantal opleidingen en trainingen gevolgd, maar de ervaringen in mijn eigen leven hebben me geleerd dat mijn hart toch ook in dit werk mijn aller voornaamste leidraad en instrument is.

Velen van ons leven met een tekort

We zijn er goed in geworden dat te verbergen – ook voor onszelf. Het leven reikt ons echter steeds weer momenten aan waarin we die tekorten niet langer kunnen negeren. Het zijn ogenblikken die duidelijk maken dat onze identiteit als man op drijfzand gebouwd kan zijn.

Het is vaak een pijnlijke ontdekking als we gaan inzien dat we niet langer kunnen vasthouden aan een manbeeld dat in het verleden zo scherp was afgebakend. Anno nu worden er steeds meer en daarmee ook andere aspecten in ons aangesproken ─ hoe tegenstrijdig dat ook mag lijken. Naast ‘denken’ en ‘willen’ wil nu ook het ‘voelen’ aandacht krijgen. En juist dat is voor velen van ons een relatief onontgonnen gebied.
Ons leven speelt zich af in een veld van zich ontwikkelend bewustzijn maar vaak sluiten we ons daarvoor af. Gelukkig geeft de werkelijkheid ons altijd weer kansen er opnieuw verbinding mee te leggen. Dat gebeurt vaak door gebeurtenissen die bedreigend aanvoelen: scheiding, ziekte, ontslag, burn-out; of juist heel leuk maar wel verwarrend: een nieuwe verliefdheid bijvoorbeeld.

Zo’n crisis brengt ons terug naar onze bodem, en daar komen we de verwondingen tegen die we in ons leven hebben opgelopen: onverwerkte gebeurtenissen die ons onbewust nog steeds bezig houden. Moeilijk, maar zo’n verwonding biedt ook een opening waardoor ons leven zich in een nieuw licht kan gaan vertonen.

Alleen moet je dan wel durven zíen wat er aan de hand is. Je moet willen en kunnen toelaten dat je vertraagt en in jezelf afdaalt. Want alleen dáár vind je jouw antwoorden. Het is een weg die je zelf moet kiezen maar die je niet alleen hoeft te gaan. Het kan een enorme steun zijn als er iemand met je meekijkt. Iemand die zijn eigen pad is gegaan en daar goed heeft leren kaartlezen. In de gezamenlijkheid die wij met z’n tweeën opbouwen kun jij je oorspronkelijke levenskoers weer terugvinden.

Het begin- en eindpunt van die weg is je eigen hart. Dat hart klopt; het trekt zich samen en ontspant zich in een eindeloos ritme dat al voor je geboorte is begonnen. Op alles in je leven reageert het. Met dat hart is je ziel ten nauwste verbonden. Je hart volgt de belevingen in je ziel. Zijn die belevingen bedreigend voor je, dan stijgt je hartslag; bij ontspanning daalt hij juist. De bewegingen van ons hart zijn symbolisch voor het basispatroon in ons leven: uitreiken en je weer in jezelf terugtrekken. Expansie en contractie. Kunnen schenken én kunnen ontvangen. Ontvangen kun je volgens een boeddhistische wijsheid alleen met lege handen; voor schenken moet je wel iets te geven hebben…

De ziel is veel groter en omvattender dan onze persoonlijkheid. In het eerste deel van ons leven bouwen we die persoonlijkheid op – een noodzakelijk instrument in het aardse bestaan – maar in het latere deel van ons leven begint die persoonlijkheid ons vaak tegen te werken. Met ons hoofd als belangrijk instrument probeert de persoonlijkheid onze werkelijkheid te beheersen en onder controle te houden, terwijl ons grotere wezen juist steeds meer behoefte krijgt aan meebewegen, co-creatie, afstemming en overgave.

Gelukkig ligt er een pad voor ons klaar: als we dieper in ons lichaam zakken, komen we in de ruimte van het hart. Daar zetelt de figuur die we allemaal kennen maar die bij veel mannen in slaap gevallen is: de innerlijke koning. Jouw innerlijke koning weet wat in elk moment waar is voor jou, en hij kan keuzes maken die door je gevoel en je diepere weten ondersteund worden. Al die aspecten waar je in je leven zo naar kunt snakken, zijn hier te vinden. Moed. Veiligheid. Authenticiteit. Waarheid. Kracht. Standvastigheid. Barmhartigheid.

De koning in ons allemaal kan ook de innerlijke wonden aankijken en verzorgen. Met jouw volwassen bewustzijn kun je dan gaan zien waar je in het verleden de regie uit handen hebt gegeven. Misschien heb je in het verleden te weinig gegeven, of te veel willen ontvangen. Misschien heb je te veel weggegooid of juist te weinig geschonken, heb je gehandeld vanuit een tekort of heb je je juist door een te grote hebberigheid laten leiden. Wanneer je de moed kunt opbrengen de pijn van vroeger toe te laten, kan die pijn transformeren tot genezing.

Dan onttrek je je aan de dwang van het verleden, en kun je de toekomst tegemoet leven. Alles wat daarvoor nodig is, vind je in jezelf: jóuw aandacht, jóuw bezieling, jóuw liefde. Om die echter te kunnen laten stromen moet je wel afscheid durven nemen van jóuw angsten, jóuw pijn, en jóuw gevoelens van tekortgedaan zijn.

Op mijn weg naar het grootvaderschap heb ik ten diepste ervaren dat we die weg niet alleen hoeven te gaan. Het leven zelf wil niets liever dan ons op ons pad helpen, begeleiden, steunen en bemoedigen.

Daarom klopt ons hart altijd.

En als ervaren kaartlezer wil ík je graag op jouw pad begeleiden.

Hans Smies, december 2025.